Jerusalem Panorama

Jerusalem, by virtue of the number and diversity of people who have held it sacred, may be considered the most holy city in the world. To the Jewish people it is Ir Ha-Kodesh (the Holy City), the Biblical Zion, the City of David, the site of Solomon's Temple, and the eternal capital of the Israelite nation. To Christians it is where the young Jesus impressed the sages at the Jewish Temple, where he spent the last days of his ministry, and where the Last Supper, the Crucifixion and the Resurrection took place. Also greatly venerated by the Muslims, it is where the prophet Muhammad ascended to heaven. While highly charged with intense religious devotion and visited by countless pilgrims and sages, Jerusalem has also been ravaged by thirty centuries of warfare and strife. It is a place of beauty and divinity, mystery and paradox; a sacred site which no modern spiritual seeker should fail to experience.

The earliest traces of human settlement in the Jerusalem area are from the late Chalcolithic and Early Bronze Age (3000 BC). Excavations have shown that a town existed on the south side of Mount Moriah, also called Temple Mount. The name of this town was Urusalim, a word probably of Semitic origin that apparently means 'Foundation of Shalem' or 'Foundation of God'. On the frontier of Benjamin and Judah, the town was inhabited by a mixed population known as Jebusites. About 1000 BC, Urusalim was captured by David, founder of the joint kingdom of Israel and Judah, and became the Jewish kingdom's capital. In the earlier wandering years of the Israelites, their most sacred object, the Ark of the Covenant, was periodically moved about among several sanctuaries, but following David's capture of Urusalim, the Ark was moved to that city around 955 BC. The Ark was a portable shrine containing the two stone Tablets of the Law that the prophet Moses had received upon Mt. Sinai. David renamed his city Jerusalem, meaning 'City of Peace' in Hebrew, and chose Mt. Moriah as the site of his future temple.

Mt. Moriah was already considered highly sacred for several reasons. An ancient Semitic tradition stated that the bare rock atop the mount was held in the mouth of the serpent Tahum, and that this place was the intersection of the underworld and the upper world. It was also considered to be the site where Abraham had built an altar on which he prepared to sacrifice his son Isaac. At this same site, the patriarch Jacob gathered stone from the altar upon which his father Isaac was to be sacrificed, and using this stone as a pillow spent the night sleeping upon the rock. Upon waking from a stunning visionary dream, Jacob anointed the stone pillow with oil he had received from heaven and the stone then sank deep into the earth, to become the foundation stone of the great temple that would later be built by Solomon. This hallowed site is known as Bethel, meaning "Gate or House of Heaven."

The First Temple of the Jews was built during the reign of David's son, Solomon. King David had planned to build the Temple at the exact place where he had experienced a revelatory vision of angels ascending a golden ladder into the sky. This site, the threshing floor of Ornan the Jebusite was originally sacred to the harvest deity known as Tammuz (another name for the deity Adonis). God, through Nathan the prophet, rejected David's wish, evidently on the grounds that he had shed blood, and instead informed him that the Temple would be erected by his son Solomon (II Sam.7:12-13). The Temple 's construction took seven years and was completed in 957 BC. Soon after the Temple 's construction, Nebuchadrezzar II of Babylon forced the Jews into exile, removed their temple treasures in 604 BC and 597 BC, and finally completely destroyed the temple in 586 BC. In 539 BC, Cyrus of Persia conquered Babylon and allowed the Jews to return to Jerusalem. Reconstruction began and the Second Temple was completed by 515 BC. This temple however, did not enshrine the Ark of the Covenant as that sacred object had disappeared sometime before the plundering by Nebuchadrezzar.

The date of the Arc's disappearance and its subsequent whereabouts - long a mystery to archaeologists, historians and biblical scholars - have recently been discussed by the British researcher Graham Hancock. In his richly detailed book, The Sign and the Seal, Hancock presents evidence that the Arc was removed by Jewish priests from Solomon's temple during the rule of the apostate King Manasseh (687-642 BC). The Arc was then hidden for two hundred years in a Jewish temple on the Egyptian sacred island of Elephantine in the Nile. Next it was taken to Ethiopia, to the island of Tana Kirkos in Lake Tana, where it remained for over 800 years until being brought to the city of Axum, capital of the Axumite kingdom. When that kingdom was converted to Christianity after 331 AD, the Arc of the Covenant was placed in a church of St. Mary of Zion where it remains to this day.

Writing in his book Lost Secrets of the Sacred Ark, author Laurence Gardner disagrees with Hancock's assertions, and states that the Axumite Ark "Called a manbara tabot, is actually a casket which contains a venerated altar slab known as a tabot. The reality is that, although the Axum chest might be of some particular cultural significance in the region, there are manbara tabotat (plural of tabot) in churches across the breadth of Ethiopia. The tabotat which they contain are rectangular altar slabs, made of wood or stone. Clearly, the prized manbara tabot of Axum is of considerable sacred interest and, by linguistic definition, it is indeed an ark - but it is not the biblical Ark of the Covenant, nor anything remotely like it."

Other sources researched by Laurence Gardner indicate that the Arc of the Covenant had been hidden beneath Solomon's Temple at the time of King Josiah (597 BC) so as not to be seized by Nebuchadnezzar and the Babylonians. In his Mishneh Torah of 1180, the Spanish philosopher Moses Maimondes told that Solomon had constructed a special hiding place for the Arc in tunnels deep beneath the temple. The prophet Jeremiah, son of Hilkiah who became the High Priest of Jerusalem, was the captain of Hilkiah's Temple Guard. Prior to Nebuchadnezzar's invasion, Hilkiah instructed Jeremiah to have his men secrete the Arc of the Covenant, along with other sacred treasures, in the vaults beneath the Temple. More than 1700 years later a group of nine Frenchmen known as the original Knights Templars spent the years from 1118 to 1127 excavating beneath the El-Aqsa mosque on the site of the old Temple of Jerusalem. They retrieved, in addition to a vast wealth of gold bullion and hidden treasures, the true Arc of the Covenant. While the existence and exact location of this Arc are not currently known, the Templars soon became one of the most powerful religious and political institutions in medieval Europe.

Over the next five centuries Jerusalem was captured by Alexander the Great, controlled by Hellenistic, Egyptian, and Seleucid empires as well as experiencing occasional periods of Jewish freedom. In 64 BC, the Roman general Pompey captured Jerusalem, ushering in several centuries of Roman rule. During this period Herod the Great (ruled 37-4 BC) rebuilt and enlarged the Second Temple and created the famous Western Wall (also called the Wailing Wall) as part of the supporting structure for the enlarged Temple Mount. In 6AD the Romans turned the governance of Jerusalem over to a series of administrators known as procurators, the fifth of whom, Pontius Pilate, ordered the execution of Jesus. During the next two centuries the Jews twice revolted against their Roman oppressors, the city of Jerusalem suffered greatly and the Second Temple was demolished in 70 AD. In the year 135 AD, the Roman Emperor Hadrian began construction of a new city, called Aelia Capitolina, upon the ruins of old Jerusalem. Upon the site of the destroyed Jewish temple, Hadrian built a temple to the god Jove (the Greek Jupiter), but this temple was itself demolished by the Byzantines after the empire became Christian.

The conversion to Christianity of the Byzantine Emperor Constantine (306-337) and the pilgrimage of his mother, Empress Helena, to Jerusalem in 326 inaugurated one of the city's most peaceful and prosperous epochs. According to Christian legends, Empress Helena discovered the relics of the 'True Cross of the Crucifixion' at the place of the Resurrection upon Mt. Calvary. Scholars however, believe this so-called 'finding' of the relics to be a story fabricated for political reasons by Constantine and his mother, and that the cross relics were most probably manufactured, as were so many other relics during early and medieval Christian times. Whatever the case, Helena's pilgrimage and Constantine's royal support made possible the building of many Christian shrines in the city.

Foremost among these Christian shrines was the Church of the Holy Sepulchre which marked the site of the Resurrection and which soon became the supremely sacred place in all of Christendom. Finished in 335 AD, the great basilica was apparently built upon the foundations of an earlier Roman shrine dedicated to the goddess Aphrodite. It was during this splendid era of church construction that the tradition of Christian pilgrimages to Jerusalem began. The most visited pilgrimage sites were Bethlehem, were Jesus was born; Golgatha, the site of his death (and where legend says the skull of Adam is buried); the Church of the Holy Sepulchre; and the Mount of Olives, where Jesus (supposedly) ascended to heaven. The Christian glorification of Jerusalem was carried on until 614 AD when the Persians invaded the city, massacred the inhabitants, and destroyed many of the churches and monasteries.

Following a brief period of Persian rule, Jerusalem was captured in 638, six years after the death of Muhammad, by the Muslim Caliph Umar. Soon after his occupation of the city, Umar cleansed the Temple Mount, built a small mosque and dedicated the site to Muslim worship. The most imposing structure the Muslims found in Jerusalem was the Church of the Holy Sepulchre. Nearby the Arab conquerors undertook to build a more spectacular edifice, the Dome of the Rock, not only to proclaim the supremacy of Islam, but also to ensure that the new followers of Islam would not be tempted by Christianity. The site chosen was the very same rock where previously had stood the Jupiter temple of the Romans and before that, the two temples of the Jews.

Yet there was another reason for the Muslim veneration of this particular site, one more important than the political expediency of usurping another religion's holy place. A certain passage in the Koran links the Prophet Muhammad with Jerusalem and the Temple Mount. That passage, the seventeenth Sura, entitled 'The Night Journey', relates that Muhammad was carried by night 'from the sacred temple to the temple that is most remote, whose precinct we have blessed, that we might show him our signs...' Muslim belief identifies the two temples mentioned in this verse as being in Mecca and Jerusalem. According to tradition, Muhammad's mystic night journey was in the company of the Archangel Gabriel, and they rode on a winged steed called El Burak (meaning `lightning'), which according to Islamic Hadith tradition was a winged, horse-like creature that was "smaller than a mule, but larger than a donkey." Stopping briefly at Mt. Sinai and Bethlehem, they finally alighted at Temple Mount in Jerusalem, and there encountered Abraham, Moses, Jesus and other prophets, whom Muhammad led in prayers. Gabriel then escorted Muhammad to the pinnacle of the rock, which the Arabs call as-Sakhra, where a ladder of golden light materialized. On this glittering shaft, Muhammad ascended through the seven heavens into the presence of Allah, from whom he received instructions for himself and his followers. Following his divine meeting, Muhammad was flown back to Mecca by Gabriel and the winged horse, arriving there before dawn.

At this hallowed site, known in Arabic as Haram al Sharif, the 9^th Caliph, Abd al-Malik, built the great Dome of the Rock between 687 and 691. Besides its association with the `Night Journey' of Muhammad, Jerusalem was also chosen as the site of this first great work of Islamic architecture for political reasons. For a brief period between 680 and 692 Mecca had become the capital of a rival caliphate established by Abd Allah ibn Zubayr who controlled most of Arabia and Iraq. Following the retreat of the Umayyad army from its siege of Mecca the construction of the Dome was undertaken in order to discourage pilgrimages to Mecca. Often incorrectly called the Mosque of Umar, the Dome of the Rock, known in Arabic as Qubbat As-Sakhrah, is not a mosque for public worship but rather a mashhad, a shrine for pilgrims. Adjacent to the Dome is the Al-Aqsa Mosque wherein Muslims make their prayers. Designed by Byzantine architects engaged by the Caliph, the Dome of the Rock was the greatest monumental building in early Islamic history and remains today one of the most sublime examples of artistic genius that humanity has ever produced (the Great Mosque of Damascus, being a true mosque, is the earliest surviving monumental mosque). The dome is 20 meters high, 10 meters in diameter, and its supporting structure, made of lead, was originally covered in pure gold (the real gold was removed over the centuries and the dome is now made of anodized aluminum). The sacred foundation stone is encircled by sixteen arches that formerly came from different churches in Jerusalem, which were destroyed during the Persian occupation of the city in 614 AD. Writing of the sublimely beautiful structure with its heavenly dome, its columns of rare marble and its brilliant mosaics, the British authority on Muslim architecture, K.A.C. Creswell, exclaimed:

"Under a scheme whereby the size of every part is related to every other part in some definite proportion, the building instead of being a collection of odd notes becomes a harmonious chord in stones, a sort of living crystal; and after all it really is not strange that harmonies of this sort should appeal to us through our sight, just as chords in music appeal to our hearing. Some of the ratios involved are fundamental in time and space, they go right down to the very basis of our nature, and of the physical universe in which we live and move."

The Dome of the Rock, while certainly one of the world's great architectural masterpieces, is often incorrectly understood to be an Islamic creation. Writing about the non-Islamic influences on the architectural style of the Dome, the author of Muslim Religious Architecture, Dogan Kuban, comments that,

"Art historians have kept up an unceasing flow of studies of the Dome of the Rock. In the context of Islamic architecture it remains unique, but in that of Roman architecture its form is directly in line with the late tradition in Syria. All of its important features, from the interior double colonnades to the great wooden dome, have been shown to be faithful reproductions of features of the Cathedral of Bosra in southern Syria. Its well-known mosaic decoration is Islamic only in the sense that the vocabulary is syncretic and does not include representation of men or animals. The entire building might be viewed as the last blossoming of the Hellenistic tradition before the Islamic synthesis created its own formulas."

The holy rock of Sakhrah in Jerusalem was for a few years the primary sacred site of Islam. When Muhammad had fled to Medina (the second sacred city of Islam) he told his followers to make Jerusalem the kiblah, as was the Jewish tradition. Following a quarrel with the Jews in Medina, Muhammad received a revelation from Allah (Sura 2:45) that directed him to reorient the direction of the kiblah from Jerusalem to Mecca, where it has since remained.

The Muslims in power before and during the Dome's construction period had tolerated Christianity and Judaism, allowing pilgrims of both religions to freely visit the Holy City. This era of peaceful coexistence ended in 969 however, when control of the city passed to the Fatimid caliphs of Egypt (a radical and somewhat intolerant Shiite sect) who systematically destroyed all synagogues and churches. In 1071 the Seljuk Turks defeated the Byzantines, displaced the Egyptians as masters of the Holy Land, and closed the long established pilgrimage routes. The prohibition of Christian pilgrimage by these less tolerant Muslim rulers angered Western Europe and became a contributing cause of the Crusades, a series of invasions that culminated in the capture of Jerusalem in 1099. The Christian Kingdom lasted almost 90 years, during which time the Dome of the Rock was converted to a Christian shrine and named Templum Domini (meaning Temple of the Lord), the Church of the Holy Sepulchre was rebuilt, and hospices and monasteries were founded. The city was recaptured by the Muslims again in 1187, was ruled by the Mamlukes from the 13^th to 15^th centuries (except for the brief periods of Christian control in 1229-1239 and 1240-1244) and the Turks until the 19^th century. The Jews, who had been barred by the Christian crusaders, returned from the 13^th century onward, by the middle of the 19^th century nearly half the city's population was Jewish, and in 1980 Jerusalem was officially made the capital of Israel.

The entire area of the Old City of Jerusalem has been charged since antiquity with the powerful energy of holiness, devotion and spiritual love. Over more than three millennia the control of the city's primary sacred places has shifted frequently between the religions of Judaism, Christianity and Islam. It must be understood however, that the energy or presence of the sacred is not monopolized by any of these faiths but rather gives rise to each of them. And this sacred presence, besides knowing no limitations of dogma, philosophy or politics, has the wonderful quality of accumulating, or increasing in intensity, over time. The holy rock of Mt. Moriah was first a Jebusite place of worship, then the site of the Jewish Temples, next the sanctuary of the Roman god Jupiter, later capped by the Muslim's Dome of the Rock, next taken over by the Christians, and still later a Muslim shrine again. This same continuity of sacred use also occurred at the site of the Church of the Holy Sepulchre which, prior to its Christian use, was the location of a temple of Aphrodite. We may thus speak about these two sites, and the many other pilgrimage destinations in Jerusalem, as containers of the accumulated spirit of holiness. That spiritual energy has been enriched over thirty centuries, like fine wine in a wooden cask, and it radiates today throughout the city of Old Jerusalem with a magnificent power.

Besides the sites discussed above, the following places are also much visited by pilgrims in the Holy City. For the Jews, the most venerable locations are Mt Zion, the traditional site of King David's tomb, and the Western Wall, where stands the only remaining part of the original temple of King Solomon. Devout Christian pilgrims will visit the fourteen stations of the Via Dolorosa, or 'Way of Sorrows'. Walking this route, the holiest Christian thoroughfare in the world, the pilgrim symbolically relives the events of Jesus' passion. Additionally, there are the shrine of the Ascension on the summit of the Mount of Olives, the garden of Gethsemane, and Mt. Zion, the site of the Last Supper. In the Dome of the Rock, beneath the ancient sacred stone, is a cave-like crypt known as Bir el- Arweh, the Well of Souls. Here, according to ancient folklore (not Islamic), the voices of the dead may sometimes be heard along with the sounds of the rivers of paradise

Hasidic Jew praying at the Western Wall in Jerusalem

Dome of the Rock interior, City of Jerusalem, Israel

Dome of the Rock, Jerusalem, Israel

عکس از یک سرباز اسرائیلی

By Judy Lash Balint
Israel News Agency

Jerusalem ---- September 13, 2007 ...... One can easily witness signs of Rosh Hashana in Jerusalem, Israel. In the run up to the beginning of this Jewish New Year, piles of branches lay strewn all over the streets of Jerusalem - city workers are zealously pruning trees and bushes in advance of Rosh Hashana when the laws of Shmittah take effect.

Without getting into an arcane description of the Shmittah laws that is way beyond the scope of Jerusalem Diaries, suffice it to say that observance of the Shmittah year is confined to Jews living in or visiting Israel, and is one of the very tangible ways that life for Israelis and Diaspora Jews diverges, at least once every seven years.

Every seven years, the Torah tells us, the land of Israel must rest and we are prohibited from working the land - that means, according to the rabbinic sages, no plowing, sewing, pruning, harvesting or fruit picking. In fact, the produce that grows this year has the status of kedushah-holiness, and must be handled in a respectful manner. Home gardens in Israel too, even including the planter boxes on my balcony, must be allowed to rest, so my geraniums have just had their last cut-back for a year.

Despite the pressure of pre Rosh Hashanah preparations, a capacity crowd showed up a few days ago to listen to an hour-long presentation in English on the Shmittah laws by the entertaining and erudite Rabbi David Marcus. Sponsored by the Council of Young Israel Rabbis in Israel, the talk expanded on an informative 32-page booklet penned by Rabbi Marcus that outlines how to shop, garden and eat out halachically during the coming Jewish year.

The other unusual feature of this Rosh Hashana - the Jewish New Year is the added day tacked on by Shabbat falling right after the 2-day Jewish festival. While observant Jews in the Diaspora are accustomed to 3-day yomtovs that occur every once in a while, we Israelis who observe only one day at the beginning and end of most festivals (reason enough to make aliya) find the whole thing a little challenging.

Anyone venturing into the shuk or even a local supermarket in Israel this week could be forgiven for thinking that a famine was imminent. Shoppers laden with huge nylon bags of every kind of produce, fish, meat and bread, may be seen staggering under the weight of their purchases, secure in the knowledge that they have sufficient provisions for three days when stores are closed .

Certain foods are traditional to eat on Rosh Hashana, and the markets are full of the most beautiful pomegranates; succulent dates and crisp apples. All the produce is local-pomegranate trees grow everywhere, even in private gardens; dates are from the Jordan Valley and apples from the Golan (Golan Heights, Israel).

For some, the three-day Jerusalem shutdown of entertainment and shopping is a little much. One of my more secular neighbors informed me she's running off to a hotel in Tel Aviv for the duration. Tel Aviv's beaches are generally packed on every holyday.

Other secular Israelis, however, are intrigued by the pre-Rosh Hashana traditions, and join 3 a.m. tours of the Selichot services at Jerusalem synagogues in the old neighborhoods. It's mostly the Sephardic congregations that host the melodic recitation of penitential prayers in the month before Yom Kippur.

Newspaper polls report that only 47 percent of Israelis plan on attending synagogue services to pray during Rosh Hashana, but hotels all over Israel report 95 percent occupancy rates.

A uniquely Israel tradition is the “haramat cosit” - literally, lifting of the glass, in honor of the Jewish New Year. Israel government ministries, corporations and municipal offices all host toasts where wine and good cheer flow. The fleet of diplomatic vehicles double-parked outside the official presidential residence yesterday was an indication that Israel President Shimon Peres was hosting the diplomatic corps for the traditional Jewish New Year bash.

No doubt, the foreign emissaries were discussing the tensions of the day, which included the attack on an Israeli army base that wounded 69 soldiers and Israel's alleged stealth strike into Syrian territory last week.

But for the long-suffering residents of Negev city of Sderot and the other communities of the western Negev, the days leading up to Rosh Hashana just bring more of the same-an unceasing barrage of Kassam attacks from Gaza and a devastating sense of helplessness as politicians in Israel debate how to react to the latest escalation.

And just in case we were lacking for entertainment here in the Holy Land, rumors have it that Madonna and an entourage of slightly lesser known performers will be arriving to spend her second Rosh Hashana in Tel Aviv. The tabloids report that the blond Kabbalist wannabe plans to cast her sins into the Mediterranean Sea again this year.

So as we sign off for a few days of introspection and stocktaking, we wish Jerusalem Diaries readers and their families a year of health, fulfillment and success.

Judy Lash Balint is the author of Jerusalem Diaries II: What's Really Happening in Israel (Xulon Press) which can be found at your favorite bookstore or from www. amazon.com and www.barnesandnoble.com

واین یعنی ایمان...............

تذکـــــــــــر :

فقط کافی است ذره ای ایمان به مانند ایمان این پسر بچه در دلمان نسبت به عیسی مسیح باشد تا در زندگی موفق باشیم و بتوانیم در مسیح شاد زندگی کنیم.

او عیسی است.پادشاه اسرائیل...

اوست که به خاطر گناهان ما جان خود را داد و خونش ریخته شد.

تا بلکه هر که به او ایمان می اورد ، گناهانش بخشوده میگردد و میتواند به ملکوت خداوند را یابد.

اینســـــت محبت عظیم خداونـــــــــــــــد.

هللــــــــــویــــــــــــــاه

جلال بر نام خداوندمان عیسی مسیح

محبت و جلال خداوند با شما باشد.

داستانی درباره مرد مسافری نقل می‌شود که روزی با کشتی بادبانی قدیمی‌ای قصد سفر نمود. روزی بر عرشه کشتی نشسته بود که  دید یکی از خدمه کشتی از طنابهای دکل کشتی به بالا می‌رود تا به آشیانه کلاغی بر آن بالا برسد. همینکه به میانه راه بر رسیده بود کشتی در حرکتش بر امواج دریا از یک پهلو به پهلوی دیگر چرخید و آن شخص به دریا پرت شد.

او شروع به فریاد زدن نمود و دستهایش را تکان می‌‌داد و برای زنده ماندن تقلا می‌کرد. در این هنگام مسافر متوجه شد که یکی دیگر از دریانوردان آن کشتی به سوی نرده لبه کشتی رفته  و به آرامی شخصی را که در حال غرق شدن بود را تماشا می‌کند. پس از مدتی شخص در حال غرق شدن از دست و پا زدن خسته شده و شروع به فرو رفتن نمود.

در این زمان فوراً دریانورد بر لبه عرشه ایستاد و با شیرجه‌ای خود را به آب انداخت و مرد در حال غرق شدن را نجات داد. پس از اینکه هر دو با امنیت به کشتی بازگشتند مرد مسافر به سوی دریانورد رفت و از او پرسید: چرا اینقدر دیر به نجات این مرد به آب پریدی؟
او با آرامش پاسخ داد: این را یاد گرفته‌ام که تا زمانی که غریق در آب به تقلا و دست و پا زدن مشغول است احتمال بیشتری وجود دارد که در هنگام دست و پا زدن و تقلا خودش و شخصی که برای نجاتش می‌شتابد را به اعماق فرو برد و غرق سازد به همین دلیل آموخته‌ام که بهتر است صبر کنم تا تقلا نماید و دست و پا بزند و زمانی که به پایان توان و قدرتش رسید به درون آب پریده و او را نجات دهم.

دوست عزیز آیا شما نیز در شرایطی مشابه با شخصی که در این داستان در حال غرق شدن بود، هستید؟ آیا شما نیز از شرایط امنیت و آرامش خود به شرایطی سخت پرتاب شده و در حال تقلا برای حیات و زنده ماندن هستید؟ آیا شما نیز نزد خدا فریاد کرده و از او کمک خواسته‌اید تا فوراً به نجات شما بشتابد؟ در این صورت این امکان وجود دارد که خدا سکوت کرده تا شما به انتهای توان و تقلای انسانی خود برسید تا از تلاشهای بیهوده برای نجات خود دست برداشته و از توسل به هر ابزاری غیر از او فارغ شوید. زمانی که دریافتید که نمی‌توانید خود را نجات دهید و پذیرفتید که از شما کاری ساخته نیست آنگاه خدا به موقعیتی که در آن هستید قدم می‌گذارد و شما را نجات می‌دهد.
آمین

ترجمه : کیوان

http://www.farsinetwork.tv

* Independence Day July 4th *

On July 4, 1776, we claimed our independence from Britain and Democracy was born. Every day thousands leave their homeland to come to the "land of the free and the home of the brave" so they can begin their American Dream. The United States is truly a diverse nation made up of dynamic people. Each year on July 4, Americans celebrate that freedom and independence with barbecues, picnics, and family gatherings. Through the Internet we are learning about and communicating with people of different nations, with different languages and different races throughout the world. Bringing the world closer with understanding and knowledge can only benefit all nations. We invite all nations to celebrate with Americans online this Fourth of July. Happy Birthday, America

مسـیـــحیـــان حامـــــــــی

 میـــــــــــــــر حسیــــــــــــــن موســـــــــوی

The heavens INDEED declare the Glory of God! Psalm 19:1

The Good News:

In the beginning was the Word, and the Word was with God, and the Word was God. He was with God in the beginning. Through Him all things were made.  John 1:1-3

And the Word became flesh and dwelt among us, and we beheld His glory, the glory as of the only begotten of the Father, full of grace and truth. John 1:14

God demonstrated His love by sending His promised Son, the Savior and Messiah, Jesus Christ, and allowing Him to be crucified. God paid for our sins Himself. The Lord is good, just and merciful beyond our understanding.

"For God so loved the world that He gave His only begotten Son, that whosoever believes in Him shall not perish but have everlasting life". John 3:16

Seek God now. Humbly ask Him to forgive you of your sins. Jesus Christ paid the full price for sin on a Roman cross almost 2000 years ago. Seek His free gift of forgiveness and unending love. 

Jesus Christ said: "Ask and it will be given to you; seek and you will find; knock and the door will be opened to you. For everyone who asks receives; he who seeks finds; and to him who knocks, the door will be opened."  Matthew 7:7,8

To learn the true story of Jesus Christ

click here - The Story of Jesus.com

مسيحی شدن، انجام يک سری مراسم خاص مذهبی و يا پيوستن به يک دين جديد نمی‌باشد. رفتـن به کليسا و انجام يک سری مراسم و تشريفات خاص مذهبی، بخودی خود، باعث مسيحی شدن کسی نمی‌شود. مسيحی شدن، به معنای برقرار گشتن يک رابطه و مشارکت حقيقی و خالص و شخصی، با خدا می‌باشد که خالق کل کائنات و ما انسانها است.

برطبق کلام خدا درانجيل شريف، رساله به روميان، فصل سوم، آيه ٢٣ "همه گناه کرده‌اند و از جلال خدا محرومند،". آدم و حوا، اجداد انسان، متأسفانه از خدا نافرمانی کرده و مرتکب گناه شدند و بهمين علت، گناه وارد نسل بشر شد وهمه را آلوده ساخت. اين موضوع را می‌توانيم در همه انسان‌ها مشاهده کنيم چون ما ذات و طبيعتی گناه‌آلود داريم و در افکار و سخنان و اعمال خود گناه می‌کنيم. کلام خدا، در رساله به روميان، فصل ششم، آيه ٢٣ می‌فرمايد: "زيرا مزدی که گناه می‌دهد موت است، . . ." و موت يعنی جدايی از خدا. چون خدا قدوس و پاک است و نمی‌تواند گناه را تحمل کند، با وجود عشق و محبتی که او نسبت به انسان دارد، رابطه و مشارکت و دوستی با انسان را رد می‌کند. انسان گناهکار، با وجود گناهان خود، نمی‌تواند به حضور خدای قدوس و پاک راه يافته و با او رابطه و مشارکت داشته باشد. ضمناً، انسان گناهکار با اعمالش که از ذات و دل آلوده به گناه او بيرون می‌آيد، نمی‌تواند خدا را خشنود بسازد مگر اينکه گناهانش آمرزيده شده و دل و وجودش از گناه پاک گردد.

خدا همچنين عادل است و گناه را بدون مجازات نمی‌گذارد. گناهکار به خاطر گناه، هرچه که باشد، خواه آنچه که اراده و خواست خدا بوده وانجام نداده و يا آنچه خواست خدا نبوده و انجام داده، در داوری به حق خدا محکوم و مجازات خواهد شد. بله، گناه، رابطه ما را با خدا از بين برده و مثل دره‌ای که در ميان دو کوه قرار دارد، جدايی در بين خدا و انسان بوجود آورده است. انسان گناهکار و محکوم به هلاکت، برای برقرار شدن رابطه‌اش با خدا، احتياج به نجات دهنده دارد يعنی شخصی که انسان را از گناه و نتايج شوم آن نجات داده و مثل پلی او را به خدا متصل کند.

در مورد نجات دهنده، خوب است بدانيم که اولاً، او بايستی کاملاً بی‌گناه و پاک باشد يعنی هم در ذات و هم در فکر و کلام و عمل، بدون گناه باشد. پس، نجات دهنده انسان، نمی‌تواند از نسل بشری باشد که آلوده به گناه است. بايد توجه داشت که نطفه عيسی مسيح، نجات دهنده بشريت، از انسان گناهکار در رحم مريم باکره قرار نگرفت بلکه براساس کتابمقدس: مريم، مادر عيسی، از روح القدس حامله شد (متی ١: ١٨ و ٢٠). عيسی مسيح، نجات دهنده بشر، نه فقط ذات و طبيعتی مقدس و بدون گناه داشت، بلکه هيچگاه در زندگی خود مرتکب گناهی نشد. در انجيل عيسی مسيح، در باره اين نجات دهنده بی‌همتا می‌خوانيم: "او هيچ گناه نکرد، و فريبی بر زبانش يافت نشد" (اول پطرس ٢: ٢٢). "ما به چنين کاهن اعظمی نياز داشتيم، کاهنی قدوس، بی‌عيب، پاک، جدا از گناهکاران، و فراتر از آسمانها" (عبرانيان ٧: ٢٦). دوماً، نجات دهنده انسان، بايد بتواند جريمه گناه ما را با خون و مرگ خود بپردازد، يعنی او بجای ما انسان‌ها مجازات گناهان ما را قبول کرده و بعوض ما بميرد. براساس کتاب مقدس، " زيرا جان هر موجودی در خون اوست و من خون را به شما داده‌ام تا برای کفاره جانهای خود، آن را بر روی قربانگاه بپاشيد. خون است که برای جان کفاره می‌کند" (لاويان ١٧: ١١). " . . . خود مسيح يک بار برای هميشه به خاطر گناه بشر مرد، يعنی يک شخص بی‌گناه در راه گناهکاران مرد تا ما را به حضور خدا بياورد . . ." (اول پطرس ٣: ١٨). " خون مسيح چقدر بيشتر انسان را پاک می‌گرداند، او خود را به عنوان قربانی کامل و بدون نقص به وسيله روح جاودانی به خدا تقديم کرد. خون او وجدان ما را از اعمال بيهوده پاک خواهد کرد تا ما بتوانيم خدای زنده را عبادت و خدمت کنيم"
(عبرانيان ٩: ١٤).

خبر خوشی که برای شما داريم اين است که، در حدود دو هزار سال پيش، خدا بخاطر عشق و محبت خود، قدم آشتی با انسان گناهکار را برداشت يعنی حاضر شد مظهر و يا از لحاظ روحانی، پسر خود عيسی مسيح را به جهان بفرستد تا مثل يک قربانی کامل و بی‌عيب، بخاطر ما و برای پرداخت جريمه گناهان ما، بر روی صليب بميرد. انجيل شريف، يوحنا، فصل سوم، آيه ١٦ می‌فرمايد: "زيرا خدا جهانيان را آنقدر محبت نمود که پسر يگانه خود را داد تا هرکه به او ايمان بياورد هلاک نگردد بلکه صاحب حيات جاودان شود". همچنين کلام خدا در روميان، فصل سوم، آيات ٢٤ تا ٢٦ می‌فرمايد: "اما با فيض خدا همه بوساطت عيسی مسيح که آنان را آزاد می‌سازد، بطور رايگان، نيک محسوب می‌شوند. زيرا خدا مسيح را بعنوان وسيله‌ای برای آمرزش گناهان که با ايمان بخون او بدست می‌آيد در مقابل چشم همه قرار داده و با اين کار، خدا عدالت خود را ثابت نمود زيرا درگذشته بسبب بردباری خود گناهان آدميان را ناديده گرفت تا در اين زمان، عدالت خدا کاملاً بثبوت برسد، يعنی ثابت شود که خدا عادل است و کسی را که به عيسی ايمان می‌آورد نيک می‌شمارد."

حق‌جوی عزيز، عيسی مسيح خداوند که بعد از مرگ بر روی صليب و تدفين، دوباره زنده شد و اکنون زنده است، بر در قلب شما ايستاده در را می‌کوبد و مايل است وارد قلب و زندگی شما بشود. او می‌خواهد تمام گناهان شما را ببخشد و رابطه و مشارکت واقعی و بسيار نزديک، بين شما و خدای قدوس برقرار سازد و به شما حياتی جديد و ابدی در خدا ببخشد. اگر آنچه را که ذکر شد، قبول داشته باشيد، کافی است که از گناه توبه کرده و به عيسی مسيح خداوند ايمان آوريد. کلام خدا در انجيل شريف می‌فرمايد: "زيرا اگر با لبان خود اعتراف کنی که عيسی، خداوند است و در قلب خود ايمان آوری که خدا او را پس از مرگ زنده ساخت نجات خواهی يافت. زيرا انسان با قلب ايمان می‌آورد و نيک محسوب می‌گردد و با لبهای خود به ايمانش اعتراف می‌کند و نجات می‌يابد" (روميان ١٠: ٩ و ١٠). "من پشت در ايستاده در را می‌کوبم اگر کسی صدای مرا بشنود و در را باز کند وارد می‌شوم و با او شام خواهم خورد و او نيز با من" (از سخنان عيسی مسيح در انجيل شريف، مکاشفه ٣: ٢٠).

می‌توانيد با يک دعای ساده و صميمی که از روی ايمان باشد، اينطور با خدا صحبت کنيد: ای خدای پاک و مقدس، من می‌دانم که بر طبق کلام تو، کتاب مقدس، گناهکار و از جلال تو محروم هستم. من قبول دارم که عيسی مسيح خداوند، بخاطر گناهان من، به صليب کشيده شد و جانش را برای پرداخت جريمه گناهان من داد. قبول دارم که او سه روز بعد از مرگ دوباره زنده شد و زنده است. پدر آسمانی، از تو خواهش می‌کنم گناهان مرا بيامرز و پاک کن و به من حياتی جديد و ابدی در خودت ببخش. به اسم عيسی مسيح دعا می‌کنم، آمين.

به محض اينکه به مسيح رو آوريد و از راه ايمان با او متحد شويد، براساس کلام خدا در انجيل شريف، چند چيز درقلب و زندگيتان صورت می‌گيرد:

اولاً، تمام گناهان شما آمرزيده و برطرف می شود، روح خدا در قلب شما ساکن می گردد و شما تولد تازه و حياتی جديد در مسيح می‌يابيد (براساس کولسيان ٢: ١٣، روميان ٨: ٩، تيطس ٣: ٥).

دوماً، فرزند خدا گشته و از تمام مزايای فرزند خواندگی برخوردار خواهيد شد (براساس روميان ٨: ١٦ و ١٧، افسسيان ١: ٣).

سوماًً، از سلطه و اسارت گناه و نفس گناه آلود و شيطان آزاد می‌شويد (براساس روميان ٦: ٦ و ٧، افسسيان ٢: ١ و ٢، کولسيان ١: ١٣، يوحنا ٨: ٣١ و ٣٢).

چهارماً، از موت و هلاکت و جدايی ابدی از خدا رهائی يافته و صاحب حيات جاودان می‌شويد (براساس يوحنا ١٠: ٢٨، روميان ٦: ٢٣، اول يوحنا ٥: ١٣).

در خاتمه، براساس انجيل شريف، در اتحاد با عيسی مسيح، می‌توانيد بوسيله ايمان و صبر، وعده‌های عالی و نيکوی خدا را که در کلام او ذکر شده، از آن خود سازيد (عبرانيان ٦: ١٢). آمين.

عیسی مسیح فرموده است : خاطرتان آسوده باشد شما به خدا ایمان دارید ، به من نیز ایمان داشته باشید.

چشمان خود را به کوهها دوخته ام و به انتظار کمک هستم.کمک من از جانب خداوند می اید که زمین و آسمان را آفرید.

بگذارید خداوند بار تمام غصه ها و مشکلات شما را بر دوش گیرد ، زیرا او در تمام اوقات به فکر شما می باشد.

برای هیچ چیز غصه نخورید؛ در عوض برای همه چیز دعا کنید و هر چه لازم دارید به خداوند بگویید و فراموش نکنید که برای جواب دعا ها، از او تشکر نمایید. اگر چنین کنید، از آرامش خدا بهره مند خواهید شد، آرامشی که فکر انسان قادر به درک نیست.  این آرامش الهی به فکر و دل شما که به عیسی مسیح که امیان آورده اید ، راحتی و آسایش خواهد بخشید.

منبع : وبلاگ کلیسای مسیح کردستان

شکر برای تک تک شما ایمانداران عزیز.برای نجات دیگران نیز همیشه در دعا باشیم.       آمیـــــــن

جلال بر نام خداوندمان باد.

خداوند نور و نجات من است.

عیسی مسیح شاه شاهان

عیسی مسیح نجات دهنده بشریت.

ایمان قلبی واقعی به مسیح و صلیب او یعنی نجات و ازادی از بند گناه و گرفتاری های زندگی دنیوی.

خداوند همگی انسانها را دوست دارد.

پس عیسی مسیح را فرستاد تا منجی و نجات دهنده ما شود.

همین حالا هم میتوانیم در هر حالتی از زندگی هستیم به عیسی مسیح به عنوان منجی خود ایمان اوریم.و زندگی خود را به دست خداوند بسپاریم.

پدر آسمانی در  انتظار نجات ماست.

عیسی مسیح در همه حال چه در شادی و چه در غمهای ما هیچ وقت مارا تنها نمیگذارد.

پس چه دوستی بهتر است از عیسی مسیح!!!

ایـــــــــــمان به عیسی مســــــیح یعنــــــی حضور در ملکوت خداوند.

یعنـــــــــــی نجــــــات

یعنـــــــــــی شـــــادی

یعنــــــــــــی آرامش

مسیح قدوسم با مهربانی می گوید به من،

هراسان نباشی

من با توام،تو تنها نیستی

ناخدای من،در طوفان زندگی

دوستم داری،کنارم هستی

آغوش تو شد،پناه جونم

دوستت دارم،خدای خوبم

مرا زٍِ مهرت،نتواند جدا سازد کسی

می ستایم تورا،سلطان قلب من هستی

=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=

منبع :

ALENOOSH / عیسی مسیح

یکی از دغدغه هایی که همواره و در طول تاریخ ذهن بشر را به خود معطوف ساخته است موضوع مرگ و احساس مربوط به ان است.بگونه ای که عده ی بسیاری از مردم از مواجهه با آن دچار وحشت شده و حتی از ذکر آن نیز واهمه دارند!

اما سوالی که در این میان مطرح است این است که اساسا مرگ چیست و چرا پایانی تاریک و ناامیدکننده از زندگی انسان می باشد؟

برای یافتن این پاسخ بهتر است به کلام خداوند مراجعه کرده و در ان به جستجو بپردازیم و امید است که خداوند اسرار کلام بی نظیرش را برای ما بگشاید.

با مطالعه در فصول کتاب پیدایش به روشنی درمی یابیم که خداوند چگونه شرحی مختصر و جامع درباره ی چگونگی آفرینش انسان به ما می دهد

"خداوند خدا پس آدم را از خاک زمین بسرشت و در بینی وی روح حیات دمید٬و ادم نفس زنده شد"پیدایش7:2

بنابراین با توجه به ایه ی بالا متوجه می شویم که خداوند انسان را افرید و به او نعمت زندگی بخشید و در ادامه میخوانیم که خداوند چگونه به انسان آزادی اراده و انتخاب عطا فرمود تا او را بیازماید و انسان مختار بود تا راه اطاعت از خداوند را اختیار کرده تا ابد در حضور خداوند زیست نماید و یا راه نافرمانی از کلام خدا اختیار کند و هلاک گردد.

"...از همه ی درختان باغ بی ممانعت بخور٬اما از درخت معرفت نیک و بد زنهار نخوری٬زیرا روزی که از ان خوردی٬هر آینه خواهی مرد"پیدایش2آیات16و17

در ادامه کتابمقدس بیان می دارد که چگونه ادم و حوا با سواستفاده از اراده ی آزادی که داشتند بر علیه خداوند شوریدند و دچار لعنت گردیدند.

"...پس به سبب تو زمین ملعون شد٬و تمام ایام عمرت از ان با رنج خواهی خورد"پیدایش3:17

"...تا هنگامی که به خاک بازگردی٬که از ان گرفته شدی زیرا که تو خاک هستی و به خاک خواهی برگشت."پیدایش3:19

ما در اینجا نمی بینیم که ادم و حوا بلافاصله پس از سرپیچی از شریعت خداوند جسما بمیرند بلکه آنان دچار مرگ روحانی شده و از رابطه ای معنوی و داشتن محبت و اشتیاق  برای خداوند محروم گردیدند.زیرا که ایشان راه شورش بر علیه شریعت خداوند را برگزیده بودند.

و کتابمقدس به ما نشان می دهد که چگونه همه ی انسان ها یعنی فرزندان آدم و حوا در سرپیچی بر علیه خداوند به سرمی برند و ذاتا به سوی بدی ها تمایل دارند زیرا که انان روحا مرده هستند و بزودی مرگ جسمانی را تجربه خواهند نمود.

اما چرا خداوند ادم و حوا را به محض انجام گناه جسما نیز نابود نساخت و چرا او ما را به محض انجام گناه فورا توسط مرگ بدنی مجازات نمی سازد؟

پاسخ به این پرسش در واقع بر محبت و صبر و غضب خداوند بر علیه گناه تاکید می نماید.زیرا که قصد خداوند این نبود که همه ی جان هایی را که افریده بود هلاک سازد بلکه او در نظر داشت که عده ی بسیاری از مردم جهان را نجات دهد و ایشان را برای خود قوم برگزیده و باقیمانده مقدس سازد

"متبارک باد خداوند پدر خداوند ما عیسی مسیح که ما را مبارک ساخت به هر برکت روحانی در جاهای آسمانی در مسیح.چنانکه ما را پیش از بنیاد عالم برگزید تا در حضور او در محبت مقدس و بی عیب باشیم."افسسیان1آیات3و4

اما اگر ما هنوز نجات نیافته باشیم و جسما و روحا بر ضد شریعت خداوند عمل کنیم و این وضعیت را دوست داشته باشیم و در خود نیازی به رستگاری احساس نکنیم ما در یک وضعیت هولناک یعنی تحت لعنت و غضب خداوند به سر می بریم و در این حالت ما نمی توانیم انتظار دریافت برکت و رحمتی از جانب خداوند را داشته باشیم.

"زیرا غضب خدا از آسمان مکشوف می شود بر هر بی دینی و ناراستی مردمانی که راستی را در ناراستی بازمی دارند"رومیان1:18

-همواره یکی از سوالاتی که بشر را به خود معطوف ساخته است این است که سرنوشت انسان پس از مرگ چه می شود و آیا مرگ پلی است به دنیایی تازه و متفاوت؟

در پاسخ به این پرسش فرضیات و ادعاهای بسیاری مطرح گردیده است اما این تنها کتابمقدس است که تمام حقیقتی را که ما باید بدانیم در اختیار ما قرار می دهد زیرا که ان یگانه کلام زنده و حقیقی خداوند است.و اگر ما کتابمقدس را به دقت مورد مطالعه قرار دهیم متوجه می شویم که مرگ جسمانی برای اکثریت مردم جهان که نجات نیافته اند پایان بخش زندگی و پایانی بر آمال و آرزوها و احساسات ایشان است.

"چون مرد شریر بمیرد امید او نابود می گردد و انتظار زورآوران تلف می شود"همچنین که عدالت مودی حیات است٬همچنین هر که شرارت را پیروی نماید او را به مرگ می رساندامثال11آیات7تا19

"شریران واژگون شده٬نیست می شوند٬اما خانه ی عادلان برقرار می ماند"امثال12:7

"زیرا خداوند انصاف را دوست می دارد و مقدسان خود را ترک نخواهد فرمود.آنان محفوظ خواهند بود تا ابدلاباد.و اما نسل شریر منقطع خواهد شد"مزامیر37:28

"اما به طبقه ی پدران خود خواهد پیوست که نور را تا به ابد نخواهند دید.انسانی  که در حرمت است و فهم ندارد٬مثل بهایم است که هلاک می شود"مزامیر49آیات19و20

"اما مردگان هیچ نمی دانند و برای ایشان دیگر اجرت نیست چونکه یاد ایشان فراموش می شود.هم محبت و هم نفرت و حسد ایشان٬حال نابود شده است و دیگر تا به ابد برای ایشان از هر انچه زیر آفتاب کرده می شود٬نصیبی نخواهد بود."جامعه9آیات5و6

"همچنانکه به وساطت یک آدم گناه وارد جهان گردید و به گناه مرگ٬و به اینگونه مرگ بر همه ی مردم طاری گشت٬از انجا که همه گناه کردند."رومیان5:12

اما مرگ برای عده ی بسیار دیگری که در جهان در اقلیت می باشند پایان بخش زندگی و نابودی جاودانی نیست.و کتابمقدس به ما نشان می دهد که همواره و در طول تاریخ افرادی بوده اند که مورد فیض و رحمت خداوند قرار گرفته و نجات داده شده اند.نه بخاطر لیاقت و شایستگی ای که داشته اند بلکه تنها و تنها بعلت رحمت و بخشش خداوندکه شامل حال ایشان گردیده است.

"زیرا که محض فیض نجات یافته ایم٬بوسیله ی ایمان و این از شما نیست بلکه بخشش خداست٬و نه از اعمال تا هیچ کس فخر نکند."افسسیان2آیات8و9

بنابراین اگر ما شروع کنیم به مطالعه ی کلام خدا و پی ببریم که چقدر گناهکار و بی لیاقت هستیم و انگاه شروع کنیم به طلب رحمت از خداوند و اشک ریختن بعلت گناهانی که انجام داده ایم٬در این حالت ممکن است ما نیز جزء افراد بسیاری باشیم که عیسی مسیح خداوند در حکم ناجی و رهاننده ی  ایشان از لعنت جاودانی مصلوب  گردید و تحت لعنت و داوری گناهان شریرانه ایشان قرار گرفت.

"ما را نیز که در خطایای مرده بودیم با مسیح زنده گردانید٬زیرا که محض فیض نجات یافته اید."افسسیان5:2

"عیسی بدو گفت:من قیامت و حیات هستم.هر که به من ایمان اورد٬اگر مرده باشد زنده گردد"یوحنا25:11

"زیرا که از اینجهت نیز به مردگان بشارت داده شد تا بر ایشان موافق مردم بحسب جسم حکم شود و موافق خدا بحسب روح زیست نمایند"1پطرس6:4

"در طریق عدالت حیات است٬و در گذرگاههایش مرگ نیست"امثال28:12

"شریر از شرارت خود به زیر افکنده می شود٬اما مرد عادل چون بمیرد اعتماد دارد"امثال32:14

"مردگان تو زنده خواهند شد و جسدهای من خواهند برخاست.ای شما که در خاک ساکنید بیدار شده ترنم نمائید!زیرا که شبنم تو شبنم نباتات است..."اشعیا19:26

بنابراین با مطالعه و جستجو در کتابمقدس به روشنی درمی یابیم که تمام افرادی که بدون نجات و رستگاری از جهان می روند برای همیشه نابود شده و از یاد می روند زیرا که انان روحا و جسما مرده هستند.اما افرادی که توسط ایمان به عیسی مسیح خداوند از سر نو تولد شده و یک روح زنده شده ی جدیدی را دریافت می کنند٬در آن هنگام که این جسم خود را ترک میکنند در اسمان زندگی را در حضور خداوند از سر می گیرند.

"پس دائما خاطر جمع هستیم و می دانیم که مادامی که در بدن متوطنیم٬از خداوند غریب می باشیم٬(زیرا که به ایمان رفتار می کنیم نه به دیدار)پس خاطر جمع هستیم و این را بیشتر می پسندیم که از بدن غربت کنیم و به نزد خدا متوطن شویم."2قرنتیان5آیات6تا8

نوشته بالا از وبلاگ صلیب مسیح گرفته شده است.در صورت هر گونه کپی برداری از این نوشته ادرس وبلاگ صلیب مسیح را در زیر نوشتار بگذارید.

در فیض عیسی مسیح باشید.